Μπορεί η Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία (3 Δεκεμβρίου) να έχει περάσει, όμως για τον πρωταθλητή ΑΜΕΑ στο άθλημα του μπότζια, Μιχάλη Λεμονή, το μήνυμα της ισότητας, της αποδοχής και της σωστής συμπεριφοράς δεν περιορίζεται σε μία ημερομηνία. Αντίθετα, μεταφέρεται καθημερινά, έμπρακτα, μέσα από τις επισκέψεις του σε σχολεία και φορείς σε ολόκληρη την Κρήτη.
Από τις 2 του μήνα, ο Μιχάλης Λεμονής βρέθηκε σε σχολικές μονάδες στο Κεντρί Ιεράπετρας, το Ηράκλειο, τη Σητεία, τον Αγιο Νικόλαο. την Κριτσά κ.α . Στόχος του, η ουσιαστική ενημέρωση των παιδιών για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία, αλλά και η γνωριμία τους με το παραολυμπιακό άθλημα του μπότζια.
«Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι η συμπεριφορά των παιδιών. Είχαν πολλές ερωτήσεις, μεγάλο ενδιαφέρον για το άθλημα και, όταν τελείωνε η δράση, όλα ήθελαν να βοηθήσουν, να μαζέψουν τις μπάλες. Αυτά είναι σημάδια ελπίδας», σημειώνει χαρακτηριστικά ο Μιχάλης Λεμονής.
Όπως τονίζει, η 3η Δεκεμβρίου δεν θα έπρεπε να αποτελεί “γιορτή”, γιατί «κάθε μέρα τα άτομα με αναπηρία πρέπει να είναι ισότιμα». Μέσα από τη βιωματική προσέγγιση στα σχολεία, οι αθλητές ΑΜΕΑ προσπαθούν να περάσουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα: κανείς δεν είναι διαφορετικός.
Ο ίδιος μιλά στα παιδιά ανοιχτά για την καθημερινότητά του, τους αγώνες, τις δυσκολίες αλλά και τις νίκες του αθλητισμού. «Είμαι πάντα έτοιμος να εξηγήσω τα πάντα, γιατί πιστεύω ότι κάτι μένει μέσα τους. Και αυτό, χρόνο με τον χρόνο, μπορεί να κάνει την κοινωνία καλύτερη», υπογραμμίζει.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στη δύναμη που αντλεί από τα παιδιά: «Είναι μεγάλη ευτυχία να είσαι μαζί τους, γιατί αυτά μπορούν να αλλάξουν την κοινωνία». Παράλληλα, εκφράζει δημόσια τις ευχαριστίες του προς την Αντιπεριφέρεια, αλλά και προς ανθρώπους που, όπως λέει, στέκονται έμπρακτα δίπλα του: τον Γιώργο Μάλιαρη, την Ειρήνη Δελέζα, τον Νίκο Συρυγωνάκη, τον περιφερειάρχη Σταύρο Αραουτάκη, καθώς και τον αντιπεριφερειάρχη κ. Ανδρουλάκη, γνωστό για την ευαισθησία του σε θέματα αναπηρίας.
Στα σχολεία, από τα δημοτικά έως τα λύκεια, οι ερωτήσεις των παιδιών δεν περιορίζονται μόνο στη μπότζια. Ρωτούν για την καθημερινότητα, για το πώς τα καταφέρνει, αλλά κυρίως για το πώς μπορούν να βοηθήσουν. Και, όπως τονίζει ο ίδιος, «αυτό είναι που μετράει».
Το βασικό μήνυμα που θέλει να αφήνει πίσω του σε κάθε σχολική αίθουσα είναι απλό αλλά ουσιαστικό: πώς ένα άτομο με διαφορετικά χαρακτηριστικά μπορεί να νιώσει ισότιμο, αποδεκτό και μέρος της ομάδας. «Όπως μου φέρθηκαν και οι δικοί μου φίλοι τότε», λέει, αναφερόμενος στο περιβάλλον στήριξης που τον περιβάλλει μέχρι σήμερα.
Ο Μιχάλης Λεμονής κλείνει με μία ευχή που συνοψίζει όλη τη δράση του: «Να έρθει η μέρα που δεν θα χρειάζεται να γιορτάζουμε αυτή τη γιορτή, γιατί όλα τα άτομα θα είναι πραγματικά ισάξια μεταξύ τους». Ένα μήνυμα που ξεκινά από τα σχολεία της Κρήτης, με την ελπίδα να ριζώσει βαθιά στην κοινωνία.